سفرمان از اردبیلِ ابری و مه‌آلود آغاز شد؛ نه برای یک تشییع، که برای بدرقه‌ی پدری که رفتنش باورکردنی نبود. از جاده‌های پُر از اشک تا دریایِ جمعیتِ میدان آزادی، همه برای یک عهدِ بزرگ آمده بودند؛ پرچم ایران زمین نمی‌ماند.